Να ζούμε για το σήμερα ή μήπως όχι;

   Αποφάσισα, λοιπόν, και γω ότι έπρεπε να ζήσω λίγο τη ζωή μου στα άκρα. Για μένα, η ζωή στα άκρα δεν είναι πτώση από αεροσκάφος με ή χωρίς εκπαιδευτή. Για μένα, η ζωή στα άκρα είναι η αψήφιση του χρόνου. Μια έννοια τόσο σχετική, μα καθοριστική συνάμα. Χρόνος..εχθρός ή σύμμαχος;
   Κοίταζα το ρολόι συνεχώς..άγχος μου να προλάβω, να προλάβω...να χωρέσω μέσα σε 24 ώρες δουλειά, οικογένεια, φίλους, έρωτα, ξεκούραση..λες και στο τέλος της ημέρας με περίμενε κάποιο είδος αξιολόγησης για την απόδοσή μου, για το αν έβαλα τον καλύτερο μου εαυτό ή τεμπέλιασα.. και αν τεμπέλιασα θα έπρεπε να υποστώ την ποινή μου..τύψεις..
   Έκανα την επιλογή μου..να παραμερίσω επιτέλους το χρόνο. Ξέρω πως εκείνος δεν θα σταματούσε αλλά εγώ ήμουν πιο έξυπνη και απλά δεν θα τον υπολόγιζα.
   Ξαφνικά, η μέρα έγινε νύχτα και η νύχτα δίχως ώρες. Ένιωθα ελεύθερη και γεμάτη δίψα να κάνω όλα αυτά που ήθελα όταν οι υποχρεώσεις με κρατούσαν πίσω. Άρχισα να βγαίνω, να διασκεδάζω, να χορεύω δίχως να υπάρχει αύριο. Ξεχνούσα πολλές φορές να φάω, να κοιμηθώ..όμως δεν τα είχα ανάγκη, ένιωθα τόσο γεμάτη. Γεμάτη από ενέργεια..Με διακατείχε μια ακατανίκητη επιθυμία να κάνω πράγματα έξω από τα συνηθισμένα..να μείνω ξύπνια μέχρι τις 7 το πρωί για να πάω στην παραλία να αντικρίσω την αυγή. Όλα γύρω μου έμοιαζαν διαφορετικά. Πρωτόγνωρα και συναρπαστικά..
   Όμως ήρθε η στιγμή που τα πρωτόγνωρα άρχισαν να γίνονται συνήθειες. Άρχισαν να χάνουν την αρχική τους λάμψη και τον πρωτόγνωρο ερωτισμό τους. Σιγά σιγά κουράστηκα. Ψυχικά και σωματικά. Ο οργανισμός μου εξαντλήθηκε και η ψυχή μου χόρτασε. Και ξαφνικά, ήμουν εκεί.. δίχως φιλοδοξίες και στόχους, δίχως να έχω κάτι να προσπαθώ, να κοπιάζω..
   Και τότε συνειδητοποίησα πως ενώ εγώ πάτησα pause στο χρόνο, οι άλλοι γύρω μου δεν έκαναν το ίδιο. Εκείνοι, με σύμμαχό τους το χρόνο, είχαν εξελιχθεί, είχαν κοπιάσει και είχαν αγγίξει τα όνειρα τους. Είχαν δημιουργήσει τις προοπτικές για μια ζωή που θα κρατούσε μέσα στο χρόνο. Θυσίασαν όλα αυτά, που εγώ ήθελα να μάθω και να γευτώ τόσο γρήγορα και βεβιασμένα, για μια ζωή πραγματική..με υποχρεώσεις αλλά και ευχαρίστηση, με στεναχώρια αλλά και χαρά. Εγώ ήθελα να γνωρίσω από τη ζωή μόνο την χαρά και ενώ εκείνοι οργάνωναν τη ζωή τους για το μέλλον, εγώ ζούσα το σήμερα. Το δικό μου σήμερα φτιαγμένο από τους δικούς μου κανόνες για τα θέλω και τα πρέπει που όμως δεν ήταν αρκετά δυνατοί να αντέξουν στον χρόνο. Γιατί εγώ θεώρησα το χρόνο εχθρό μου και με νίκησε..
   Πάτησα restart και άρχισα να τρέχω, να τρέχω να προλάβω, να τρέχω περισσότερο αυτή τη φορά μήπως τον ξεγελάσω ξανά. Όμως ήταν πλέον πολύ αργά..όλοι ήταν πια πολύ μακρυά..
   Άραγε, τελικά, αξίζει να ζεις το σήμερα σαν να μην υπάρχει αύριο ή μήπως τελικά το σήμερα έχει νόημα επειδή υπάρχει το αύριο..;

                                                                                                                                           R.