Είναι όλα μια διαφήμιση..;

   Σταματάω στο δρόμο και κοιτάζω γύρω μου. Σηκώνω το βλέμμα και παρατηρώ. Βλέπω σπίτια, καταστήματα, ανθρώπους. Παντού χρώματα, μουντά, ζωηρά.. Όπου και αν κοιτάξω λέξεις, εκφράσεις με ή δίχως νόημα πάνω σε διαφημίσεις, επιγραφές ακόμα και σε ανθρώπους.. Και σκέφτομαι.. Μήπως τελικά στη ζωή είναι όλα marketing..;
  Αναλογίζομαι..μήπως τελικά ο άνθρωπος αποτελεί το πιο ενδεικτικό δείγμα διαφήμισης; Το ντύσιμό του, ο τρόπος που συμπεριφέρεται, που κάθεται και περπατάει είναι όλα πηγές έλξης για τους υπολοίπους. Αποτελούν ερεθίσματα για τον περίγυρό του. Και σαν κάθε προϊόν, που σέβεται τον εαυτό του, αφού επενδύσει σε ένα καλό promotion αναμένει τις αντιδράσεις. Θα ανταποκριθεί ο κόσμος;
   Είμαστε από τη φύση μας εγωπαθή όντα. Μας αρέσει ο θαυμασμός και η επιβεβαίωση. Θέλουμε να τραβάμε την προσοχή με τον οποιοδήποτε τρόπο. Ακόμα και η αρνητική διαφήμιση είναι πάλι διαφήμιση, σωστά; Διαβάζουμε βιβλία, μορφωνόμαστε και εμπλουτίζομαι τον εσωτερικό μας κόσμο. Αγοράζουμε ρούχα, αλλάζουμε τα μαλλιά μας και εμπλουτίζουμε τον εξωτερικό μας κόσμο. Και στο τέλος γινόμαστε μια κινητή διαφήμιση του εαυτού μας..
  Όμως η διαφήμιση πολλές φορές παραπλανά. Τόσος ντόρος τελικά, για ένα προϊόν που δεν προσφέρει ούτε τα μισά από εκείνα που υπόσχεται.
   Μήπως το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους;; Ο εαυτός που προμοτάρουν είναι στην τελική αυτός που θα αγοράσεις;
   Πόσες φορές έχουμε γνωρίσει ανθρώπους, έχουμε πιστέψει σε αυτούς και έχουμε πείσει και τον εαυτό μας για εκείνους και τελικά διαψευδόμαστε πανηγυρικά;; Και πώς μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε την αλήθεια από την απάτη; Το marketing είναι επιστήμη και είναι και άνθρωποι που το έχουν πλέον κάνει επάγγελμα στη συμπεριφορά τους. Έτσι τα πράγματα γίνονται πιο ασαφείς, μπερδευόμαστε και γινόμαστε πιστοί καταναλωτές ψεύτικων ανθρώπων και συμπεριφορών..
   Και τότε έρχονται τα παθήματα που γίνονται μαθήματα. Μεγαλώνοντας γεμίζουμε με εμπειρία, σοφία, γνώση και δυστυχώς πολλές φορές καχυποψία. Όμως είναι η μόνη επιλογή στο να προστατέψουμε τον εαυτό μας από άσκοπες και ανούσιες αγορές που θα μας στοιχίσουν χρήματα, χρόνο και ενέργεια.
   Ας εμπιστευθούμε, λοιπόν, την κρίση και το ένστικτό μας γιατί εκείνα είναι που μας οδήγησαν εδώ σήμερα αλλά ας έχουμε υπόψιν μας πάντα ένα μικρό περιθώριο λάθους..

                                                                                                                                      R.

   
 
   

Να ζούμε για το σήμερα ή μήπως όχι;

   Αποφάσισα, λοιπόν, και γω ότι έπρεπε να ζήσω λίγο τη ζωή μου στα άκρα. Για μένα, η ζωή στα άκρα δεν είναι πτώση από αεροσκάφος με ή χωρίς εκπαιδευτή. Για μένα, η ζωή στα άκρα είναι η αψήφιση του χρόνου. Μια έννοια τόσο σχετική, μα καθοριστική συνάμα. Χρόνος..εχθρός ή σύμμαχος;
   Κοίταζα το ρολόι συνεχώς..άγχος μου να προλάβω, να προλάβω...να χωρέσω μέσα σε 24 ώρες δουλειά, οικογένεια, φίλους, έρωτα, ξεκούραση..λες και στο τέλος της ημέρας με περίμενε κάποιο είδος αξιολόγησης για την απόδοσή μου, για το αν έβαλα τον καλύτερο μου εαυτό ή τεμπέλιασα.. και αν τεμπέλιασα θα έπρεπε να υποστώ την ποινή μου..τύψεις..
   Έκανα την επιλογή μου..να παραμερίσω επιτέλους το χρόνο. Ξέρω πως εκείνος δεν θα σταματούσε αλλά εγώ ήμουν πιο έξυπνη και απλά δεν θα τον υπολόγιζα.
   Ξαφνικά, η μέρα έγινε νύχτα και η νύχτα δίχως ώρες. Ένιωθα ελεύθερη και γεμάτη δίψα να κάνω όλα αυτά που ήθελα όταν οι υποχρεώσεις με κρατούσαν πίσω. Άρχισα να βγαίνω, να διασκεδάζω, να χορεύω δίχως να υπάρχει αύριο. Ξεχνούσα πολλές φορές να φάω, να κοιμηθώ..όμως δεν τα είχα ανάγκη, ένιωθα τόσο γεμάτη. Γεμάτη από ενέργεια..Με διακατείχε μια ακατανίκητη επιθυμία να κάνω πράγματα έξω από τα συνηθισμένα..να μείνω ξύπνια μέχρι τις 7 το πρωί για να πάω στην παραλία να αντικρίσω την αυγή. Όλα γύρω μου έμοιαζαν διαφορετικά. Πρωτόγνωρα και συναρπαστικά..
   Όμως ήρθε η στιγμή που τα πρωτόγνωρα άρχισαν να γίνονται συνήθειες. Άρχισαν να χάνουν την αρχική τους λάμψη και τον πρωτόγνωρο ερωτισμό τους. Σιγά σιγά κουράστηκα. Ψυχικά και σωματικά. Ο οργανισμός μου εξαντλήθηκε και η ψυχή μου χόρτασε. Και ξαφνικά, ήμουν εκεί.. δίχως φιλοδοξίες και στόχους, δίχως να έχω κάτι να προσπαθώ, να κοπιάζω..
   Και τότε συνειδητοποίησα πως ενώ εγώ πάτησα pause στο χρόνο, οι άλλοι γύρω μου δεν έκαναν το ίδιο. Εκείνοι, με σύμμαχό τους το χρόνο, είχαν εξελιχθεί, είχαν κοπιάσει και είχαν αγγίξει τα όνειρα τους. Είχαν δημιουργήσει τις προοπτικές για μια ζωή που θα κρατούσε μέσα στο χρόνο. Θυσίασαν όλα αυτά, που εγώ ήθελα να μάθω και να γευτώ τόσο γρήγορα και βεβιασμένα, για μια ζωή πραγματική..με υποχρεώσεις αλλά και ευχαρίστηση, με στεναχώρια αλλά και χαρά. Εγώ ήθελα να γνωρίσω από τη ζωή μόνο την χαρά και ενώ εκείνοι οργάνωναν τη ζωή τους για το μέλλον, εγώ ζούσα το σήμερα. Το δικό μου σήμερα φτιαγμένο από τους δικούς μου κανόνες για τα θέλω και τα πρέπει που όμως δεν ήταν αρκετά δυνατοί να αντέξουν στον χρόνο. Γιατί εγώ θεώρησα το χρόνο εχθρό μου και με νίκησε..
   Πάτησα restart και άρχισα να τρέχω, να τρέχω να προλάβω, να τρέχω περισσότερο αυτή τη φορά μήπως τον ξεγελάσω ξανά. Όμως ήταν πλέον πολύ αργά..όλοι ήταν πια πολύ μακρυά..
   Άραγε, τελικά, αξίζει να ζεις το σήμερα σαν να μην υπάρχει αύριο ή μήπως τελικά το σήμερα έχει νόημα επειδή υπάρχει το αύριο..;

                                                                                                                                           R.

Always keep the faith...

   Είναι από εκείνα τα βράδια που απλά κάθεσαι σπίτι με μουσική, χαμηλό φωτισμό, λίγο αλκοόλ, πολλά τσιγάρα και σκόρπιες σκέψεις στον αέρα.. Σκόρπιες σκέψεις που με τους συνειρμούς τους σε ταξιδεύουν σε αυτή τη ζωή που έζησες μέχρι σήμερα, τις επιλογές που έκανες, τις ευκαιρίες που έχασες, τις απογοητεύσεις που έζησες...
   Πόσα από εκείνα που επιθυμήσαμε πραγματικά, που ποθήσαμε και παλέψαμε, κατέληξαν έτσι ακριβώς όπως τα θέλαμε και φανταζόμασταν; Οι φορές εκείνες μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού. Ίσως είμαι συντηρητική, ίσως οι απαιτήσεις μου είναι πολύ υψηλές,όμως πιστεύω πως τα πράγματα σπανίως έρχονται έτσι όπως τα έχουμε εμείς στο μυαλό μας, έτσι όπως εμείς τα ονειρευόμαστε, είτε πρόκειται για δουλειά, είτε πρόκειται για φιλία, είτε πρόκειται για τον έρωτα..
   Πολλές φορές όσο και αν προσπαθήσουμε για κάτι, όσο και αν κουραστούμε, σπαταλήσουμε χρόνο, σπαταλήσουμε ενέργεια ψυχική και σωματική, εκείνο δεν θα ανταποδώσει. Ελάχιστες φορές θα εξελιχθεί όπως το περιμένουμε. Και αν στην αρχή, πιστέψουμε πως τα καταφέραμε, τότε θα έρθει το μέλλον να μας διαψεύσει. Γιατί πάντα κάτι θα στραβώσει, πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν θα μας αφήνει να ζήσουμε το όνειρο. Γιατί, δυστυχώς, δεν είμαστε μόνοι μας, δεν εξαρτώνται όλα από εμάς και δεν μπορούμε να τα ελέγχουμε όλα. Και τότε, όμως, είναι που μετά από τόσο κόπο γεμίζουμε απογοήτευση, ανασφάλεια και ίσως θυμό που δεν κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, ακόμα και αν έχουμε δώσει και την ψυχή μας σε αυτό.
   Και μένουμε αδρανείς.. Νιώθουμε κουρασμένοι ψυχικά, σωματικά.. Νιώθουμε ανεπαρκείς.. Τι άλλο έπρεπε να κάνουμε;;
   Όμως εκείνη η στιγμή είναι που θα μας τροφοδοτήσει ξανά. Θα μας δώσει δύναμη και κουράγιο. Θα μας ενεργοποιήσει, θα μας κάνει να νιώσουμε και πάλι ζωντανοί. Ο λόγος που δεν τα καταφέρνουμε είναι ο λόγος που προσπαθούμε ξανά και ξανά. Ο λόγος που περιμένουμε να ξημερώσει μια καινούργια μέρα για να προσπαθήσουμε και πάλι από την αρχή, από το μηδέν.
   Αν με το που κάναμε μια θυσία όλα εκείνα που ποθούσαμε έρχονταν στη ζωή μας αβίαστα, τότε είναι που θα επαναπαυόμασταν, που δεν θα παλεύαμε για το καλύτερο.
   Η ζωή είναι μια πρόκληση. Είναι μια περιπέτεια γεμάτη εμπόδια, ανηφόρες με ενδιάμεσες κατηφόρες όπου αφήνουμε το πεντάλ και ξεκουραζόμαστε, για να μπορέσουμε να ανέβουμε και πάλι την επόμενη ανηφόρα που ακολουθεί..
   Αν δεν αποτυγχάναμε, η ζωή μας θα ήταν προδιαγεγραμμένη, στάσιμη, ανούσια. Είμαστε τυχεροί που είμαστε άνθρωποι και όχι θεοί. Δεν είναι όλα ρόδινα και ούτε θα έπρεπε να είναι, γιατί τώρα έχουμε τη λαχτάρα και την υπομονή να τα κάνουμε να είναι. Το μόνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι οι άνθρωποι που θα επιλέξουμε να έχουμε δίπλα μας. Αυτούς που μας κινητοποιούν, όταν εμείς δυσκολευόμαστε αλλά και αυτούς που μας λογικεύουν, όταν εμείς στην κατηφόρα πατάμε γκάζι αντι για φρένο..
   Η ζωή στην τελική είναι ωραία..αρκεί να ξέρεις και να θέλεις να τη ζήσεις....

                                                                                                                                         R.

Η αρχή

Έκανα και γω την τολμηρή κίνηση να ξεκινήσω το δικό μου blog.