Είναι από εκείνα τα βράδια που απλά κάθεσαι σπίτι με μουσική, χαμηλό φωτισμό, λίγο αλκοόλ, πολλά τσιγάρα και σκόρπιες σκέψεις στον αέρα.. Σκόρπιες σκέψεις που με τους συνειρμούς τους σε ταξιδεύουν σε αυτή τη ζωή που έζησες μέχρι σήμερα, τις επιλογές που έκανες, τις ευκαιρίες που έχασες, τις απογοητεύσεις που έζησες...
Πόσα από εκείνα που επιθυμήσαμε πραγματικά, που ποθήσαμε και παλέψαμε, κατέληξαν έτσι ακριβώς όπως τα θέλαμε και φανταζόμασταν; Οι φορές εκείνες μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού. Ίσως είμαι συντηρητική, ίσως οι απαιτήσεις μου είναι πολύ υψηλές,όμως πιστεύω πως τα πράγματα σπανίως έρχονται έτσι όπως τα έχουμε εμείς στο μυαλό μας, έτσι όπως εμείς τα ονειρευόμαστε, είτε πρόκειται για δουλειά, είτε πρόκειται για φιλία, είτε πρόκειται για τον έρωτα..
Πολλές φορές όσο και αν προσπαθήσουμε για κάτι, όσο και αν κουραστούμε, σπαταλήσουμε χρόνο, σπαταλήσουμε ενέργεια ψυχική και σωματική, εκείνο δεν θα ανταποδώσει. Ελάχιστες φορές θα εξελιχθεί όπως το περιμένουμε. Και αν στην αρχή, πιστέψουμε πως τα καταφέραμε, τότε θα έρθει το μέλλον να μας διαψεύσει. Γιατί πάντα κάτι θα στραβώσει, πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν θα μας αφήνει να ζήσουμε το όνειρο. Γιατί, δυστυχώς, δεν είμαστε μόνοι μας, δεν εξαρτώνται όλα από εμάς και δεν μπορούμε να τα ελέγχουμε όλα. Και τότε, όμως, είναι που μετά από τόσο κόπο γεμίζουμε απογοήτευση, ανασφάλεια και ίσως θυμό που δεν κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, ακόμα και αν έχουμε δώσει και την ψυχή μας σε αυτό.
Και μένουμε αδρανείς.. Νιώθουμε κουρασμένοι ψυχικά, σωματικά.. Νιώθουμε ανεπαρκείς.. Τι άλλο έπρεπε να κάνουμε;;
Όμως εκείνη η στιγμή είναι που θα μας τροφοδοτήσει ξανά. Θα μας δώσει δύναμη και κουράγιο. Θα μας ενεργοποιήσει, θα μας κάνει να νιώσουμε και πάλι ζωντανοί. Ο λόγος που δεν τα καταφέρνουμε είναι ο λόγος που προσπαθούμε ξανά και ξανά. Ο λόγος που περιμένουμε να ξημερώσει μια καινούργια μέρα για να προσπαθήσουμε και πάλι από την αρχή, από το μηδέν.
Αν με το που κάναμε μια θυσία όλα εκείνα που ποθούσαμε έρχονταν στη ζωή μας αβίαστα, τότε είναι που θα επαναπαυόμασταν, που δεν θα παλεύαμε για το καλύτερο.
Η ζωή είναι μια πρόκληση. Είναι μια περιπέτεια γεμάτη εμπόδια, ανηφόρες με ενδιάμεσες κατηφόρες όπου αφήνουμε το πεντάλ και ξεκουραζόμαστε, για να μπορέσουμε να ανέβουμε και πάλι την επόμενη ανηφόρα που ακολουθεί..
Αν δεν αποτυγχάναμε, η ζωή μας θα ήταν προδιαγεγραμμένη, στάσιμη, ανούσια. Είμαστε τυχεροί που είμαστε άνθρωποι και όχι θεοί. Δεν είναι όλα ρόδινα και ούτε θα έπρεπε να είναι, γιατί τώρα έχουμε τη λαχτάρα και την υπομονή να τα κάνουμε να είναι. Το μόνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι οι άνθρωποι που θα επιλέξουμε να έχουμε δίπλα μας. Αυτούς που μας κινητοποιούν, όταν εμείς δυσκολευόμαστε αλλά και αυτούς που μας λογικεύουν, όταν εμείς στην κατηφόρα πατάμε γκάζι αντι για φρένο..
Η ζωή στην τελική είναι ωραία..αρκεί να ξέρεις και να θέλεις να τη ζήσεις....
R.
Πόσα από εκείνα που επιθυμήσαμε πραγματικά, που ποθήσαμε και παλέψαμε, κατέληξαν έτσι ακριβώς όπως τα θέλαμε και φανταζόμασταν; Οι φορές εκείνες μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού. Ίσως είμαι συντηρητική, ίσως οι απαιτήσεις μου είναι πολύ υψηλές,όμως πιστεύω πως τα πράγματα σπανίως έρχονται έτσι όπως τα έχουμε εμείς στο μυαλό μας, έτσι όπως εμείς τα ονειρευόμαστε, είτε πρόκειται για δουλειά, είτε πρόκειται για φιλία, είτε πρόκειται για τον έρωτα..
Πολλές φορές όσο και αν προσπαθήσουμε για κάτι, όσο και αν κουραστούμε, σπαταλήσουμε χρόνο, σπαταλήσουμε ενέργεια ψυχική και σωματική, εκείνο δεν θα ανταποδώσει. Ελάχιστες φορές θα εξελιχθεί όπως το περιμένουμε. Και αν στην αρχή, πιστέψουμε πως τα καταφέραμε, τότε θα έρθει το μέλλον να μας διαψεύσει. Γιατί πάντα κάτι θα στραβώσει, πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν θα μας αφήνει να ζήσουμε το όνειρο. Γιατί, δυστυχώς, δεν είμαστε μόνοι μας, δεν εξαρτώνται όλα από εμάς και δεν μπορούμε να τα ελέγχουμε όλα. Και τότε, όμως, είναι που μετά από τόσο κόπο γεμίζουμε απογοήτευση, ανασφάλεια και ίσως θυμό που δεν κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, ακόμα και αν έχουμε δώσει και την ψυχή μας σε αυτό.
Και μένουμε αδρανείς.. Νιώθουμε κουρασμένοι ψυχικά, σωματικά.. Νιώθουμε ανεπαρκείς.. Τι άλλο έπρεπε να κάνουμε;;
Όμως εκείνη η στιγμή είναι που θα μας τροφοδοτήσει ξανά. Θα μας δώσει δύναμη και κουράγιο. Θα μας ενεργοποιήσει, θα μας κάνει να νιώσουμε και πάλι ζωντανοί. Ο λόγος που δεν τα καταφέρνουμε είναι ο λόγος που προσπαθούμε ξανά και ξανά. Ο λόγος που περιμένουμε να ξημερώσει μια καινούργια μέρα για να προσπαθήσουμε και πάλι από την αρχή, από το μηδέν.
Αν με το που κάναμε μια θυσία όλα εκείνα που ποθούσαμε έρχονταν στη ζωή μας αβίαστα, τότε είναι που θα επαναπαυόμασταν, που δεν θα παλεύαμε για το καλύτερο.
Η ζωή είναι μια πρόκληση. Είναι μια περιπέτεια γεμάτη εμπόδια, ανηφόρες με ενδιάμεσες κατηφόρες όπου αφήνουμε το πεντάλ και ξεκουραζόμαστε, για να μπορέσουμε να ανέβουμε και πάλι την επόμενη ανηφόρα που ακολουθεί..
Αν δεν αποτυγχάναμε, η ζωή μας θα ήταν προδιαγεγραμμένη, στάσιμη, ανούσια. Είμαστε τυχεροί που είμαστε άνθρωποι και όχι θεοί. Δεν είναι όλα ρόδινα και ούτε θα έπρεπε να είναι, γιατί τώρα έχουμε τη λαχτάρα και την υπομονή να τα κάνουμε να είναι. Το μόνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι οι άνθρωποι που θα επιλέξουμε να έχουμε δίπλα μας. Αυτούς που μας κινητοποιούν, όταν εμείς δυσκολευόμαστε αλλά και αυτούς που μας λογικεύουν, όταν εμείς στην κατηφόρα πατάμε γκάζι αντι για φρένο..
Η ζωή στην τελική είναι ωραία..αρκεί να ξέρεις και να θέλεις να τη ζήσεις....
R.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου